In La Libre Belgique en De Morgen verscheen op 15 maart 2018 onderstaande brief.

Xavier de Béthune en een honderdtal andere artsen protesteren tegen wet Ducarme.

Onder het mom van misbruikbestrijding wordt vandaag een wet gestemd die de medische hulp voor mensen zonder papieren nog moeilijker zal maken dan ze nu al is. Dat klinkt abstract, maar is het niet voor de vrouw die geen medische hulp kreeg omdat beslist werd dat zwanger zijn niet-levensbedreigend is.

Minister van Maatschappelijke Integratie Ducarme (MR) wil de medische hulp strenger maken, omdat er “te veel misbruik” is. Die conclusie baseert hij op een rapport van een medisch adviseur uit 2016. Die analyseerde tweehonderd medische dossiers en stelde twaalf ‘misbruiken’ vast. Twaalf dossiers maken 6 procent uit van het totaal: bezwaarlijk ‘massaal misbruik’ te noemen. Maar nu blijkt ook nog eens dat het rapport uitgaat van een verkeerde definitie. En daar kunnen we als academici en praktijkbeoefenaars niet mee lachen.

De correcte definitie is gebaseerd op een Koninklijk Besluit uit 1996. Daarin staat dat de dringende medische hulp (DMH) – ondanks wat de naam doet vermoeden – betrekking heeft op alle medische, preventieve en curatieve zorgen. Ook in het KCE-expertenrapport werd dit nog eens extra benadrukt: “In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, is de DMH niet beperkt tot urgente zorgen.” Iemand zonder papieren en middelen, maar met bijvoorbeeld diabetes heeft dus in principe recht op dringende medische hulp. En insuline.

Blijkbaar heeft de adviseur het KB noch het rapport gelezen, en zorgen die niet hoogdringend waren toch als ‘misbruik’ bestempeld. Hierbij ging het onder meer over vijf gevallen van chronische lage rugpijn, een artroscopie bij een zeventigjarige persoon en twee aangeboren misvormingen.

Conclusie: de zorg die de artsen verlenen is wel degelijk in overeenstemming met de wet. Wat ons in dit verhaal zorgen baart, is dat een twijfelachtig rapport van één adviseur die een verkeerde definitie hanteert, vele malen meer gewicht krijgt dan een stevig doorploegd rapport dat een gevalideerde methodologie hanteert.

Jammer genoeg hangen ook Ducarmes andere argumenten met haken en ogen aaneen. Medische hulp voor mensen zonder papieren te duur? De hulp neemt amper 0,2 procent in van het totale zorgbudget en dat bij een bevolking die amper 1 procent van de totale Belgische bevolking vertegenwoordigt. Massaal misbruik en medisch profitariaat door mensen zonder papieren? Slechts 10 tot 20 procent van de personen zonder wettig verblijf slaagt erin medische hulp te krijgen, tegenover 90 procent van de Belgische bevolking.

Uit internationaal onderzoek blijkt dat het gewoon verlenen van toegang tot zorg een stuk minder kost dan zorg op de spoed, de plek waar mensen uiteindelijk terechtkomen nadat ze structureel werden uitgesloten van zorg.

Deze hervorming raakt kant noch wal, is gebaseerd op foute cijfers en valse argumenten en zal de mensen hinderen die deze precaire bevolkingsgroep helpen. Alleen echt overleg – Ducarme ging niet in op vragen tot overleg – en een echte studie kunnen als basis dienen voor een wetswijziging. Anders worden we weldra geconfronteerd met dramatische menselijke situaties.

Een honderdtal ondertekenaars, onder wie Xavier de Béthune (Dokters van de Wereld), prof. dr. Lieven Annemans (UGent), prof. emeritus Jan De Maeseneer (UGent), prof. dr. Erika Vlieghe (UZ Antwerpen), prof. Ignaas Devisch, prof. dr. Petra De Sutter (UZ Gent), De volledige lijst vindt u op demorgen.be

XAVIER DE BÉTHUNE

Copyright © 2017 De Persgroep Publishing. Alle rechten voorbehouden