De VN dus, die deze week en volgende week werken aan een resolutie over vrouwenrechten, met de nadruk op gendergelijkheid op de werkvloer en economisch empowerment.

Enkele cijfers van UN-Women:

Wereldwijd werken (betaald) ongeveer 75% van alle mannen, tegenover slechts ongeveer 50% van alle vrouwen. Mochten er evenveel vrouwen als mannen (betaald) werken dan zou het globale jaarlijkse GDP stijgen met 28 triljoen (jawel) dollar! Onder de werklozen tellen we meer vrouwen dan mannen. Vrouwen verdienen voor hetzelfde werk slechts 77% van wat mannen verdienen.

Vrouwen voeren 2,5 keer meer onbetaald huishoudelijk werk en zorgtaken uit dan mannen. Al werken mannen iets langer (betaald) per dag, in totaal (betaald én onbetaald) werken vrouwen tot één uur meer per dag dan mannen.

55% van alle Europese vrouwen is ooit seksueel lastig gevallen en 1/3 daarvan op de werkplek!

Enfin, ga zomaar door, het is duidelijk dat er nogal wat gender ongelijkheid is op vlak van werk.

Vrouwen dienen beter ondersteund te worden om zich economisch te ontwikkelen, en het begint bij het onderwijs. Meisjes die op hun twaalfde uitgehuwelijkt worden en op hun 13e zwanger zijn, zullen op dat vlak niet veel bereiken.

De VN wil met hun werk in de CSW (commission on the status of women) de situatie van meisjes en vrouwen op de arbeidsmarkt wereldwijd verbeteren. Dat is een goede zaak. Maar dat gaat samen met onderwijs. En … met contraceptie.

Wat minder goed is, en wat uit alle gesprekken blijkt die we hier de afgelopen twee dagen hebben gehouden, is dat seksuele en reproductieve rechten voor veel landen niet mogen vermeld worden in de tekst.

En laat SRHR (sexual and reproductive health and rights) nu net zijn waar ik in mijn politieke werk voor opkom. Het gaat over het bestrijden van kindhuwelijken, genitale verminking, maar ook toegang tot familieplanning en veilige abortus als het moet. En over de ontvoogding van meisjes en vrouwen wereldwijd. Voortplanting is daarbij erg belangrijk en de controle daarover ligt in veel culturen nog steeds bij de man…

Het slechte nieuws is nu dat op het niveau van de VN blijkt dat conservatieve krachten, die het moeilijk hebben met gelijkheid van mannen en vrouwen en seksuele en reproductieve rechten voor de vrouw, steeds sterker aan het worden zijn. Niet alleen de Arabische landen, het Afrikaans blok en de Russische Federatie zijn regressief, daar sluiten zich nu ook de Verenigde Staten bij aan, en Europese landen zoals Polen, Slovakije, Hongarije, Kroatië en Malta.

Het wordt steeds moeilijker om SRHR in de VN teksten bespreekbaar te stellen, evenals de begrippen seksuele oriëntatie en genderidentiteit of seksuele opvoeding. Deze zijn bedreigend voor het concept van de traditionele (religieus geïnspireerde) familiewaarden, waarbij het begrip “familie” moet verstaan worden als de man (de kostwinner), de vrouw (die thuis blijft) en de kinderen. Zowel Erdogan, Poetin als Trump delen deze waarden en doen er alles aan om ze terug in de internationale teksten ingang te doen vinden. Vandaar hun weerstand tegen het homohuwelijk en abortus. Het is dezelfde strijd. Ik ervaar dat in Straatsburg, in de Raad van Europa, maar dus ook hier, in de VN…

Hopelijk kunnen de onderhandelaars van progressievere landen de teksten toch in de goede richting sturen, we zullen zien. De finale resolutie moet op tafel liggen over tien dagen. En als er geen consensus is… is er geen resolutie van deze CSW61. Beter geen tekst dan een regressieve tekst.

Tot slot, is dit alles belangrijk? Wie ligt ervan wakker? Wel, ja, het is belangrijk. De resoluties van de VN zijn teksten waar regeringen op aan gesproken kunnen worden en ze zijn zeker instrumenten die NGO’s kunnen gebruiken in hun strijd voor de mensenrechten. We moeten er dus alles aan doen om te proberen op politiek niveau onze waarden te verdedigen!