Petra De Sutter

Fertiliteitsexperte, senator & parlementslid voor Groen in de Raad van Europa

Politics

Even enkel over mezelf – COLUMN ZiZo online

Mijn eerste column in ZiZo online:

Dank aan ZiZo om deze column op regelmatige tijden te mogen verzorgen. Dit is eens iets anders dan een wetenschappelijk artikel of een opiniestuk in een krant. “Je mag je laten gaan”, vertelden ze me, “maar het moet wel interessant zijn voor onze lezers.” Ja, dat lijkt me evident. “En het mag in de eerste column ook over jezelf gaan.” OK. Dus even niet over donorinseminatie, draagmoederschap of de discriminatie die LGBTI’s ondervinden op vlak van hun voortplanting. En evenmin over ons stamcelonderzoek en de zoektocht naar artificiële zaadcellen en eicellen. Noch over politieke thema’s die met gezondheid, Europa en wetenschap te maken hebben. Dit zijn dan thema’s voor later.

Ditmaal even enkel over mezelf. Over de transvrouw, die tien jaar geleden uit de kast is gekomen en sindsdien in de schaduw heeft geleefd, zonder dingen te verbergen, maar ook zonder ze op de voorgrond te plaatsen. Tot recent, ter wille van mijn politieke coming-out. Ja, exact twee dagen na het nieuws dat ik op de Europese lijst voor Groen zou staan, had een journalist mijn transgender verleden al uitgebracht. Al vielen de reacties in ons land nogal mee. Ze waren òf positief òf van het ‘et alors?’ type. No big news, zeker nu Conchita Wurst het Eurosongfestival heeft gewonnen. Niemand kijkt hier nog van op. Echt? Is er dan geen discriminatie meer?

Met de komst van het internet en onder invloed van een grotere maatschappelijke tolerantie ten opzichte van homoseksualiteit, werd ook transseksualiteit in de laatste twintig jaar uit de maatschappelijke taboesfeer gehaald, maar het blijft nog steeds een belangrijke bron van individuele discriminatie. Zelf heb ik tien jaar geleden de transitie doorgemaakt van heteroseksuele man naar lesbische vrouw, en me daardoor tweemaal tot een kwetsbare minderheid bekeerd. Ik ga even voorbij aan de onvrijwilligheid van de gemaakte oefening, en hoewel ik erin geslaagd ben om van mijn kwetsbaarheid mijn sterkte te maken, heb ik veel geluk gehad. Daarnaast is er het verhaal van zovele anderen, die voelen dat ze anders zijn, dat ze door hun omgeving anders worden behandeld, die door een soms lang proces van zelfacceptatie moeten en daarna een nog langer proces van acceptatie door de omgeving, vooraleer ze zelf ook zouden kunnen schrijven wat ik hier vandaag schrijf. En onderwijl worden ze gepest, gediscrimineerd, soms subtiel, soms minder subtiel, soms worden ze ronduit misbruikt of mishandeld, verliezen ze vrienden, hun relatie of hun job, eindigen ze aan de rand van de maatschappij, zakken ze weg in een depressie of een verslaving, of zoeken ze verlossing in suïcide.

Ja, dat is ook in 2014 nog steeds het lot van veel mensen die anders zijn. Anders dan de norm, op vlak van huidskleur, genderidentiteit of seksuele oriëntatie. Ja, in ons land hebben de collectiviteit en het beleid ons misschien omarmd, maar neen, het individu vaak nog niet. Er is nog heel veel werk aan de winkel. En dat is de reden waarom de politieke strijd ook bij ons moet doorgaan, om het individu te informeren, op te voeden en de samenleving ervan te doordringen dat diversiteit een verrijking is, en geen bedreiging. Een veldslag is misschien gewonnen, maar er rest ons nog een lange strijd te gaan!

Reageren is niet mogelijk

Thema door Anders Norén