Petra De Sutter

Fertiliteitsexperte, senator & parlementslid voor Groen in de Raad van Europa

Europe

Standpunt: Europa

European flags in front of the Berlaymont building headquarters of the European commission in Brussels.

Over een Europa van de burgers. Over een sociale en democratische Europese Unie. Over transparante instellingen. Over solidariteit en daadkracht, zowel binnen als buiten de grenzen van de EU.

Het grote doel van mijn allereerste politieke campagne bestaat er natuurlijk in om genoeg mensen van mijn ambitie en doelstellingen te overtuigen, zodat ik mijn strijdplaats voor een zitje in het Europees Parlement kan verzilveren. En een strijdplaats, dat is het zeker! Het zal niet gemakkelijk worden, maar ik ga er 100 % voor omdat ik er van overtuigd ben dat ik daar een belangrijke bijdrage kan leveren om het geweldig idee van Europese samenwerking beter, democratischer, transparanter, socialer, rechtvaardiger, daadkrachtiger en milieubewuster te maken.

Een belangrijke vraag is dus natuurlijk waar ik mij voor wil inzetten, als ik mij na 25 mei Europarlementariër mag noemen. Wel, ik ben en blijf natuurlijk in de eerste plaats zowel arts als onderzoeker. Beiden zullen dan ook de insteek vormen van wat ik te bieden heb voor de Europese Groenen. In de eerste plaats wil ik daarom strijden vooreen gezondere samenleving, met de wetenschap als bondgenoot en niet als destructieve kracht. Meer hierover kan je lezen onder het dossier wetenschap.

De bezorgdheden hieromtrent die leven onder de bevolking, worden onvoldoende gehoord in een Europa dat te ver afstaat van de bevolking. De beslissingen binnen de EU worden teveel genomen vanop een soort Olympuswaar Eurocommissarissen zich al te vaak verstoppen achter hun bureaucratische status en politieke beslissingenafdoen als technocratische noodzakelijkheden. Europese staatshoofden doen onpopulaire beslissingen die ze zelfgenomen hebben af als dictaten van Brussel, terwijl Europese successen met graagte op hun eigen palmaresworden geschreven. Enkel een meer democratisch Europa kan hier soelaas bieden. De Europese Commissiemoet meer optreden als een regering, die politieke beslissingen verklaart en verantwoordt. De macht van hetEuropees Parlement moet verder worden opgeschroefd, en het moet samen met de Raad van Ministers optredenals twee evenwaardige kamers van een parlementair systeem. Een volwaardige democratie op Europees niveaukan enkel werken als de EU haar burgers serieus neemt. Daarom moeten niet alleen Europarlementariërs, maar ookde leden van de Europese Commissie, rechtstreeks verkozen worden, in een Europese kieskring. Daarenbovenmoet de EU meer fiscale autonomie krijgen. Hiermee slaan we twee vliegen in één klap: meer daadkracht voorEuropa en een grotere betrokkenheid van de burger, waaraan de Europese instellingen in toenemende mate envooral duidelijker verantwoording zullen moeten afleggen.

In de plaats van dit ideaal, zwaaien allerlei lobbyisten nog al te vaak de plak en is de transparantie bij de besluitvorming erg zoek. Een pijnlijk voorbeeld zijn de besprekingen dieEuropees Commissaris voor handel Karel De Gucht voert met de VS betreffende het op handen zijnde transatlantischvrijhandelsakkoord. Er is blijkbaar geen enkele les getrokkenuit ACTA, dat na de ondertekening door meer dan 30 landenop het nippertje werd afgekeurd door het Europese Parlement.Enkel deze instelling had oog voor het wijdverspreid protest door Europese burgers die bezorgd waren over hunrecht op vrije meningsuiting en privacy. In plaats van te luisteren naar de suggesties, kritiek en opmerkingen die hetmaatschappelijk middenveld klaar en duidelijk formuleert aangaande het TTIP, zit De Gucht liever aan tafel met multinationals, die veelal enkel hun eigen belangen dienen. TTIP is gevaarlijk voor Europa omdat het destandaarden en normen gelijk wil stellen voor de EU en de VS, Op vlak van voedselveiligheid en milieu zijn deEuropese normen echter veel strenger dan de Amerikaanse en er is dan ook een reëel risico op een “race to the bottom’. Op 31 maart ging ik hierover in Brussel in debat met enkele politici. Het verslag hiervan kan u hier lezen.

Ik wil mij ook inzetten voor een meer sociaal en solidair Europa. Mijn belangrijkste drijfveer is er één van onbegrip en frustratie dat de Europese leiders, en dan bedoel ik zowel de Europese Commissie als de regeringsleiders, nog steeds niet zijn wakker geschud door de humanitaire crisis die zich aan het ontplooien is in Zuid-Europa. De armoede, werkloosheid en sociale wantoestanden die dat met zich meebrengt zijn ongezien. In Griekenland hebben 3 miljoen mensen geen toegang meer tot basis gezondheidszorg. De trojka, namelijk de Europese Commissie, de Europese Centrale Bank en het internationaal muntfonds (IMF), hebben draconische maatregelen opgelegd aan deze landen om hun begroting terug in evenwicht te krijgen, en van het feit dat landen zoals Duitsland of België miljarden hebben gegeven aan Griekenland is niets waar. Leningen zijn het, en ze moeten tot de laatste euro terugbetaald worden. Begrotingsoefeningen zijn onvermijdelijk, maar deze mogen niet ten koste gaan van de elementaire welvaart van de bevolking. Dat het land kapot is en de bevolking nu in grote armoede leeft, daar heeft de trojka echter geen oren naar.

Half april waarschuwde de Raad van Europa nog dat deze situatie racisme, discriminatie, corruptie en mensenhandel aanwakkert. Deze vormen de voedingsbodem voor extremisme en groeiende conflicten die Europa voor de “ergste crisis in decennia” plaatsen op vlak van mensenrechten. Dat dit nog mogelijk is in het Europa van de 21ste eeuw, met de Europese Unie als het meest succesvolle vredesproject in de geschiedenis, is gewoonweg onbegrijpelijk. Het Europa van vandaag is een economisch en financieel Europa, maar geen sociaal Europa. Groen, en samen met Groen ikzelf, willen streven naar een Europa waar elke burger dezelfde rechten heeft, en ijveren voor een Europees basisinkomen, gelijke toegang tot basis gezondheidszorg en een gelijk loon voor gelijk werk in gans Europa. Daarenboven pleiten wij voor een Europese loonindex gekoppeld aan de 2% inflatie-doelstelling van de Europese Centrale Bank. Tenslotte moet de stem van de vakbonden luider kunnen klinken op Europees niveau. Dit kan o.a. door de versterking van het reeds bestaande Europees Economisch en Sociaal Comité.

Ook bestaat er binnen Europa enorm veel discriminatie en worden minderheden niet overal even goed beschermd. In een Europese Unie die zichzelf opstelt en promoot als een voorvechter voor mensenrechten wereldwijd is dit onaanvaardbaar. Het voorbeeld dat ik als fertiliteitsarts maar al te goed ken, is dat van Franse lesbische koppels, die naar België moeten komen als ze willen zwanger worden. Nog erger en meer weerzinwekkend is dat holebi’s, migranten, mensen met een ander geloof of huidskleur, etc. tot op vandaag gediscrimineerd en zelf vaak fysiek bedreigd worden. Dit is niet enkel een probleem in enkele verre uithoeken van Europa, ook in ons eigen mooie Belgenland viert gaybashing geregeld hoogtij en vinden mensen met een vreemd-klinkende familienaam vaak moeilijk een job. Deze problematiek overstijgt grenzen en smeekt daarom om een Europese aanpak, die voor eens en voor altijd duidelijk maakt dat er in Europa geen plaats is voor discriminatie, in geen enkele vorm.

En tenslotte wil ik ijveren voor meer ambitie en daadkracht zowel binnen de EU, en in het bijzonder wat betreft de klimaat- en milieupolitiek, als het buitenlands beleid. Samen met Groen vind ik de ambitie van Europa om tegen 2030 slechts 40% minder CO2 uitstoot dan in 1990 te realiseren en 27% hernieuwbare energie te gebruiken, too little en too late. Het recente VN klimaatrapport toonde aan dat een klimaatopwarming van 3 of 4 graden zal leiden tot rampzalige toestanden in 2100, zoals het verdwijnen van Bangladesh en andere laaggelegen gebieden. Als we niets doen gaan onze kinderen en kleinkinderen dat dus meemaken. De Europese doelstellingen zullen niet leiden tot een opwarming van maximaal 2 graden, zoals nodig om dergelijke doemscenario’s te voorkomen. Groen is daarom veel ambitieuzer en wil tegen 2030 een vermindering met 60% CO2 uitstoot ten opzichte van 1990, wil 45% hernieuwbare energie en een energiebesparing (waar Europa trouwens helemaal niet over spreekt) van 40%. We willen volledig af van fossiele brandstoffen, willen uiteraard niet horen van het uiterst gevaarlijke en ongezonde schaliegas en al even min van de gevaarlijke kernenergie. Dit hoeft geen boodschap te zijn van bangmakerij, maar een positief verhaal waarin we uitgaan van onze eigen kracht, waarmee een andere wereld mogelijk is!

Tenslotte moet de EU haar economisch gewicht meer in de schaal leggen om sterker op te treden als geopolitieke macht, die trouw blijft aan haar waarden en idealen. In de relaties met de “groten”, zoals de VS, China, Rusland, vereist dit meer ambitie en minder vrees om op iemands tenen te trappen. In de relaties met de “kleineren”, en vooral ontwikkelingslanden, moet de EU af van haar belerende, patroniserende aanpak, en meer uitgaan van de kracht en het potentieel van vele van deze opkomende economieën. Ontwikkelingssamenwerking moet zich richten op het uitroeien van globale ongelijkheid en armoede door middel van het ondersteunen van initiatieven die duurzame en inclusieve economische groei in de landen van het Zuiden bevorderen, zonder verdere grondstoffenuitputting van onze planeet. Om te verzekeren dat acties van de EU in domeinen als handel, landbouw, defensie en buitenlands beleid, deze ontwikkelingsdoelstellingen niet langer kunnen ondermijnen, moet de Commissaris voor ontwikkeling intensief betrokken worden bij al het EU beleid dat hierop een impact kan hebben.

Voor een sterker Europa in de wereld, dat met één stem kan spreken, moeten de bevoegdheden van de Hoge Vertegenwoordiger van Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid – alsook haar Europese Dienst voor Extern Optreden, verder uitgebreid worden. Ook is als opvolger van Catherine Ashton een sterke politieke persoonlijkheid nodig die meer dan ooit kan optreden als het externe gezicht van de EU. Bij buitenlandse politieke crises, zoals recent in de Oekraïne, moet Europa veel slagkrachtiger worden dan actueel het geval is. Daarom pleit ik samen met Groen voor het oprichten van een Europese Vredesmacht.Op het vlak van defensie is samenwerking en harmonisatie de enige oplossing omdat 28 afzonderlijke defensiemarkten simpelweg te kostelijk en inefficiënt zijn.

U ziet het, ik heb heel concrete ideeën over hoe het Europa van de toekomst er moet uit zien, en we hopen deze te kunnen verwezenlijken samen met allen die Europa willen versterken in plaats van te verzwakken.  Indien u meer wil weten over hoe ikzelf of Groen aan een beter Europa willen werken, geef gerust een seintje!

Reageren is niet mogelijk

Thema door Anders Norén